اين ضيافت بىتو خارستان نمايد . جعفر ناچار اطاعت نمود . هارون جامهء خاصه خود با طيلسان خلافت در جعفر پوشانيد و جامه‌اى كه جعفر پوشيده بود خود پوشيده و بر اسبى كه خاصهء او بود جعفر را سوار كرد و خود بر اسب جعفر برنشست و همهء خاصّان و معتمدان خود را ، چون مسرور خادم و محمّد حاذق « 1 » و حسن مروان « 2 » و احمد مروان « 3 » و خاصان ديگر را ، فرمود تا در پيش اسب جعفر پياده روند به طريقى كه در پيش اسب خليفه رفتندى « 4 » . و جعفر را فرمود كه تو هم‌چنين طيلسان بر سر انداخته برو و سوار در صفهء او در رو و بر مسندى كه به جهت من آراسته كرده‌اند ، چنان كه من مىنشينم همچنين بنشين ؛ و خاصان را فرمود تا همگى پيش جعفر بر پا ايستاده باشند تا آمدن من . جعفر به طريقى كه فرمان شده بود سوار شد و خلق را تصّور آنكه هارون است كه آنجا مىرود « 5 » . چون جعفر با آن كوكبه در خانهء حارث شجر درآمد ، كسان حارث دويدند و او را خبر كردند كه امير المؤمنين درآمد . حارث شجر بيرون آمد و خدمت كرد و ران « 6 » و ركاب او را ببوسيد و شرايط خدمت به تقديم رسانيد و حقّه‌هاى جواهر و طبقهاى دينار زر در پاى اسب او نثار كرد « 7 » و در پيش اسب او دويدن گرفت تا جعفر اسب بر بساط راند و نزديك به مسند از اسب فرود آمد ، چنانچه خليفه مىنشست همچنان بنشست . مقرّبان در پيش او ايستاده و حارث نيز در ميان ايشان دست به كمر بسته ايستاده . چون ساعتى برآمد جعفر طيلسان از روى يكسو افكند . حارث بن شجر خجل و درهم ، گونهء او زرد شد و زبان او از سخن بربست . درين حال امير المؤمنين رسيد . بر اسب جعفر سوار شده و كسان جعفر پيش اسب او مىدويدند . حارث را ضرور شد كه باز بدويد و خدمت بجا آورد « 8 » . و چون هارون بر بساط رسيد ، جعفر از جاى خود نجنبيد و چنانچه او را فرموده بود همچنان فرمانبردارى كرد . خليفه از اسب فرود آمد و پيش جعفر بنشست و ساعتى برآسود . بعد از آن جعفر را گفت كه من زودتر به سبب آن آمدم

--> ( 1 ) . ك : حارق . ( 2 ) . ل : حسين بن مرادان . ( 3 ) . ل : - مروان . ( 4 ) . ك : - طريقى . . . رفتندى . ( 5 ) . ك پس ازين دارد : و هيچكس درنيافت كه اين خليفه يا جعفر است . ( 6 ) . ك : - ران . ( 7 ) . ك به جاى « و شرايط . . . كرد » دارد : و همه خدمت و شرايط پيش اسب جعفر بجا آورد و طبق جواهر و دينار و درم در پاى اسب او ريخت . ( 8 ) . ك : باز بدود و ملازمت نمايد .